Hee lieve allemaal,
Hoe gaat het?
We swipen, we chatten, we zoeken. En toch voelt daten anno nu soms als een uitputtingsslag. De technologie is er, de mogelijkheden zijn eindeloos en tóch lijken we elkaar vaker mis te lopen dan echt te vinden.
Hoe komt dat?
Misschien zijn we ongeduldig geworden. In een wereld waar alles snel en efficiënt geleverd wordt, verwachten we soms ook dat de liefde kant-en-klaar arriveert: warm, goed verpakt en precies op tijd. Maar liefde houdt zich niet aan levertijden. Ze vraagt iets anders. Tijd. Aandacht. En de moed om ook het ongemak aan te gaan.
Want verbinden, echt verbinden, betekent dat je even stil durft te staan. Juist op het moment dat het spannend wordt.
En dan is er nog dat andere mechanisme: de drang om altijd ons beste zelf te laten zien. Op profielfoto’s stralen we. In onze bio’s presenteren we onszelf met krachtige oneliners. Maar ergens onderweg vergeten we dat het juist onze imperfecties zijn die ons aantrekkelijk maken. De lach met een rafelrandje. De twijfel in een blik. De kleine, echte dingen die blijven hangen.
En misschien, heel misschien zijn we ook gewoon wat keuze moe. Want als er altijd ‘meer’ lijkt te zijn, hoe weet je dan dat dit genoeg is? In de liefde gaat het om kiezen. Kiezen voor iemand. Niet ondanks, maar dankzij de kleine gebreken. Omdat het goed voelt. Omdat er vertrouwen groeit. Er is altijd wel een volgende optie, een nieuwe kans, nog één iemand om te proberen. Maar liefde draait niet om oneindig vergelijken. Het gaat over kiezen. Omdat je durft te blijven.
Misschien is het tijd om anders naar daten te kijken. Met meer mildheid. Meer geduld. Meer echtheid.
Liefde vraagt niet dat je perfect bent.
Ze vraagt maar één ding: durf je écht te zijn?
Heb jij vragen over de liefde of over daten, mail me gerust: info@connectinglove.nl
Lieve groet,
Christa
